زن ۱۹ ساله كه در حضور قاضی �عباس خوشكام�- بازپرس شعبه اول دادسرای ناحیه ۶ خارك - تحت بازجویی قرار گرفته بود درباره زندگی اش گفت: ۱۵ساله بودم كه با شوهر اولم پای سفره عقد نشستیم و در شهریور سال ۸۵ پیوند زناشویی بستیم.

من و شوهرم زندگی خوبی داشتیم تا این كه باردار شدم. اما متأسفانه ۲۰ روز قبل از تولد ندا، شوهرم بر اثر سانحه تصادف با قطار جان باخت. پس از این حادثه تلخ راهی خانه پدر و مادرم شده و دختر یتیمم را آنجا به دنیا آوردم. حدود یك سال و ۹ ماه نیز از او نگهداری كردم تا این كه یكی از برادرشوهرهایم دیه ۷ میلیونی شوهرم را گرفت.

به دلیل اینكه برایم خواستگار آمده بود پدر و مادرم صلاح ندانستند از دخترم نگهداری كنم. بنابراین خانواده ام از برادران شوهر مرحومم خواستند سرپرستی بچه را به عهده بگیرند اما آنها قبول نكردند و قرار شد به صورت قانونی مشكلاتمان را حل كنیم. بنابراین به اداره سرپرستی دادگستری رفتیم كه قاضی گفت: باید تا ۷ سالگی از فرزندم نگهداری كنم. با این حال وقتی برای گرفتن دیه شوهرم رفتیم خانواده شوهرم فرزندم را از من گرفتند و دیگر اجازه دیدنش را هم به من ندادند.

آنها همچنین با مراجعه به دادگاه، سرپرستی �ندا� را نیز گرفتند. همان موقع هم ازدواج كردم. به امید این كه دادگاه حضانت بچه را به من می دهد شكایتی مطرح كردم، اما خانواده ام گفتند به دلیل این كه ازدواج كرده ام و سنم كم است نمی توانم حضانت بچه را برعهده بگیرم.

با این حال همیشه به فكر فرزندم بودم و حتی چند روز مانده به جشن ۲ سالگی اش از برادرشوهرم خواستم دخترم را برای چند روز به من بدهد تا برایش تولد بگیرم، اما قبول نكرد. تا این كه چند ماه بعد همسر برادرشوهر مرحومم از نگهداری دخترم سر باز زد و او را تحویل برادر دیگر شوهرم دادند. مدتی از این موضوع گذشته بود كه تازه فهمیدم دخترم كجاست.

بنابراین یك روز برایش لباس و كفش خریدم و به دیدن دخترم رفتم اما زن عموی ندا ـ متهم اصلی پرونده ـ بشدت با من بدرفتاری كرد. بنابراین با مراجعه به دادگاه خواستار دیدار فرزندم شدم كه دادگاه پس از چند ماه در حكمی اجازه داد هفته ای ۲۴ ساعت فرزندم را در اختیار داشته باشم. در همین زمان بود كه از طریق بستگانم متوجه شدم چه بلایی بر سر دخترم آمده است.

بنابراین خودم را به بیمارستان رسانده و وقتی دخترم را در آن حال و روز دیدم از هوش رفتم. از آن زمان به بعد نیز تقریباً هر روز به ملاقاتش رفته ام اما خیلی اجازه ملاقات نداده اند. حالا هم از عامل یا عاملان آزار و شكنجه فرزندم شكایت دارم.

اگر هم دخترم زنده بماند، می خواهم او را نزد خود نگه دارم. در ادامه این جلسه پدربزرگ ندا نیز به عنوان ولی قهری او از مقصر اصلی حادثه شكایت كرد و خواستار رسیدگی به موضوع شد.

همچنین عموی بزرگ ندا كوچولو كه در دادگاه حضور داشت با شنیدن صحبت های مادر ندا ضمن تكذیب اظهاراتش گفت: روزی كه برای گرفتن دیه برادرم رفته بودیم همسرش بشدت گریه می كرد و پدر و دایی اش به زور كودك را سر راه گذاشتند و گفتند دیگر از او نگهداری نمی كنند.

من هم همراه خواهرم و پدرم بچه را برداشته و به خانه آمدیم. بازپرس خوشكام پس از شنیدن برخی اظهارات متناقض مادر ندا و برای رفع ابهام ها از جمله این كه كودك به زور تحویل خانواده پدرش شده یا نه، عمه ندا كوچولو و پدر و دایی مادرش را به دادگاه احضار كرد.

احتمال بیماری روانی زن عموی ندا دكتر بهزاد قربانی - روانپزشك - می گوید: به عقیده من جنایتی كه در حق این دختربچه معصوم شده فقط می تواند از یك فرد بیمار سر بزند.

این یك اتفاق نادر است و از شرایط و عرف معمول، خارج است. زن عموی ندا كوچولو به طور قطع در لحظه ضرب و شتم و سوزاندن بچه، تعادل روحی، روانی لازم را نداشته چرا كه هیچ عامل دیگری نمی تواند علت بروز چنین فاجعه ای باشد.

درواقع دلایل ذكر شده از سوی این زن هیچ سنخیتی با نوع مجازات ندارد.آن طور كه شنیده ام این زن دو كودك ۷ و ۳ ساله دارد اما رفتار بیمارگونه ای با آنها نداشته است كه در اینجا باید گفت نقش مالكیت ها بسیار مهم است، همیشه افراد از جنبه روانی نگاهی كه به فرزند خود دارند به فرزند غیر ندارند.

یعنی این زن در مقابل رفتار فرزندانش عكس العمل دیگری نشان می داده است. البته گاه افراد بر اثر اختلالات تكانه ای دست به اعمال وحشتناكی می زنند كه شاید بعد پشیمان شوند. اما گاه این رفتار چنان فجیع است كه به قتل یا آسیب های جدی كودكان منجر می شود.

به احتمال زیاد این فرد مشكل نهفته ای داشته كه در طول این مدت یا بروز نكرده یا بسیار خفیف بوده اما وقتی افراد از دایره منطق خارج می شوند و این خروج بسیار عجیب باشد قطعاً با یك فرد بیمار روبه رو هستیم.

تعدادی از افراد هر جامعه ای دارای بیماری های روانی نهفته هستند كه به دنبال بروز قتل یا آسیب جدی بیماری آنها مورد توجه اطرافیان قرار می گیرد. حال آن كه بسیاری از این بیماری ها قابل پیشگیری و درمان است اما اگر به آنها بی توجهی شود گاه جنایاتی از جمله كودك آزاری و قتل رخ می دهد. برخی پدر و مادرها نیز عادت به تنبیه بدنی كودكانشان دارند كه البته این رفتار هم نوعی كودك آزاری است.

در كشورهای پیشرفته به علت وجود قوانین كامل در حمایت از كودكان، وقتی پدر و مادر با فرزندانشان بدرفتاری می كنند آنها معترض شده و تحت حمایت قانون قرار می گیرند اما در كشور ما هنوز این قوانین آنگونه كه باید جایگاه واقعی خود را پیدا نكرده و نیازمند تلاش های جدی دست اندركاران بخش های دولتی و غیردولتی مربوطه است.