چند مورد محدود و خطرناک هست که همه ما بر سر آن اتفاق نظر داریم. برای مثال همه می دانیم که به هیچ وجه درست نیست که سگ عصبانی را نوازش کنیم. می دانیم که نباید وارد قلمروی مشترک با خرس گریزلی شویم، در آب هایی که ماهی پیرانا دارد نباید شنا کنیم یا این که نباید کنار من در حال رانندگی یک ماشین اجاره ای بنشینید.

بايد بر سر اين موضوع هم به اتفاق نظر برسيم که ايران اتمی و خطرناک است همان طور که هيتلر در سپتامبر سال ۱۹۳۹ با ماشين نظامی خود به لهستان حمله کرد و ديگر نقاط اروپا را به تصرف خود درآورد. اگر واقعا چيزی از جنگ جهانی دوم فهميده باشيم، اين است که نبايد سياست مدارا و نرمال سازی با يک ديوانه را در پيش گرفت.

نرمال سازی به واقع هيچ کاری نمی کند و نشان داده که خيلی هم خطرناک است و هزينه آن هم از کاری که لازم است انجام شود، خيلی بيشتر است. من به واقع مدافع همه نوع انرژی اتمی هستم. اما هيچگونه تمايلی به بمب اتمی ندارم به ويژه اگر اين بمب در دستان محمود احمدی نژاد باشد که به واقع کله پوک ترين و تعطيل ترين گزينه ممکن در تمام کره زمين است.

محاسبات و ارزيابی های متفاوتی از اين که چه زمانی ايران می تواند اورانيوم بيشتر غنی شده لازم برای ساخت بمب اتمی را به دست آورد، عرضه شده است. جهان نبايد اجازه چنين کاری بدهد. تعلل کردن در حالی که مشتی تندروی مذهبی مشغول ساخت بمب اتمی هستند، مانند مجوز دادن برای ساخت سلاح های کشتار جمعی است.

با توجه به سخنان نگران کننده و سرشار از تصويرسازی های روانی که او درباره اسراييل مطرح کرده، محمود احمدی نژاد به جای اين که دستش را روی کليد حمله بمب اتمی ثابت کند، بايد تحت مداوای درمانی شديد قرار گيرد.

با توجه به آن سياستی که می گويد اول همه تقصيرها را به گردن آمريکا بياندازيد، ديگر به واقع جامعه جهانی نبايد هيچگونه تحملی نسبت به دستيابی اين گونه موجودات به بمب اتمی نشان دهد.

آيا هيچ آدم برخوردار از عقل سليم در سرتاسر دنيا را می شناسيد که بتواند بگويد دولت حامی تروريسم ايران وقتی به بمب اتمی رسيد از آن استفاده نمی کند؟ حالا سوال اين است که جهان قرار است در برابر ايران که تلاش می کند طی يک يا دوسال آينده به بمب اتمی برسد، چه کار کند؟ آيا جهان کماکان سر خود را زير برف می کند و بيخيال می نشيند يا اين که همين الان دست به کار می شود؟ به لحاظ منطقی بايد همين الان دست به کار شد. به لحاظ غيرمنطقی بايد بي خيال شد و هی مدام به افراد ضد جنگ اشاره کرد که بله نبايد دخالت کرد.

اين گونه تفکرات هم به درد نخور است و هم خطرناک. تحريم از اقدامات موثر است و آنقدر بايد تحريم ها زياد شود که ايران حتی مجبور شود هوا برای تنفس را قاچاقی وارد کند. اقتصاد ايران البته در وضع بدی است ولی بايد به نظر من فشار نهايی را وارد کرد و آن را از بالای دره به پايين انداخت.

همان طور که طناب تحريم بر گردن ايران تنگ تر می شود، بايد شرايط دانشمندان اتمی نيز ناامن و خطرناک شود. شايد نمونه موساد و نيروهای امنيتی اسراييل خوب باشد. در صورتی هم که هيتلر شماری دو بخواهد به اسراييل حمله کند، لازم است که نيروها و طرح های آماده داشته باشيم و هرچه نيروگاه و دکل انتقال برق و مراکز انتقال ارتباط و پل و راه ارتباطی هست را هدف قرار دهيم. ايران بايد به عصر ماقبل حجر برگردد.

حتی بياييد باتری هايی درست کنيم که در ايران به کار نمی آيد. همان طور که بايد آلمان و ژاپن با خاک يکسان می شدند تا عقلشان سرجايش بيايد، ايران را هم نمی توان در اين شرايط رها کرد تا به بمب اتمی برسد. جهان همين طوری و بدون يک پيشگوی خيالی که خواهان محو اسراييل است، خطرناک هست، چه برسد که اين شخص به بمب اتم هم مجهز شود.

ماشين مرگ نازی ها باعث شد جهان چند ميليون انسان هزينه کند. آن اشتباه خطرناک را نبايد دوباره مرتکب شد. به حيوان خطرناک نبايد شانس دوباره داد، بايد مستقيم به سرش شليک کرد.